Անտառի արքան

Գտնվելու վայրը
Դիլիջան, Տավուշի մարզ
Նկարագրություն
Դիլիջանի անտառներում Անտառի Արքան մի հուշարձան է, որտեղ բնությունն ու քանդակը միավորվում են։

Ծառը բաժանվել էր երկու մասի կայծակի հարվածից՝ ստանալով իր առանձնահատուկ տեսքը։

1928 թվականին մոտակայքում սկսվեց ամառանոցի կառուցումը՝ Աղասի Խանջյանի նախաձեռնությամբ, որը հետագայում հայտնի դարձավ որպես Խանջյանի ամառանոց։ Այդ տարիներին Արա Սարգսյանը հաճախ էր այցելում Դիլիջան և լավ ծանոթ էր այդ վայրին։

Նկատելով ծառի արտահայտիչ ձևը՝ Սարգսյանը հաջորդ տարի վերադարձավ հրակավից պատրաստված քանդակված գլխով։ Տեղացիների օգնությամբ այն ամրացվեց ճյուղերի արանքում՝ վերածելով ծառը բնության և արվեստի յուրօրինակ համադրության։

Գեղարվեստական և ինստիտուցիոնալ համատեքստ

Քանդակված դեմքը սերտորեն կապված է Արա Սարգսյանի վաղ շրջանի աշխատանքների հետ։

1923 թվականին, երբ նա սովորում էր Վիեննայի արվեստի ակադեմիայում, ստեղծել էր փայտե գլուխ՝ ներշնչված հունական դիցաբանության այծամարդու կերպարից, որոնք ավանդաբար կապված են անտառների, բնության և կենսունակության հետ։

Արվեստաբանները նշում են այս վաղ աշխատանքի և Անտառի Արքայի դիմագծերի միջև ակնհայտ նմանություններ, հատկապես նրա կենդանի բնավորության և արտահայտիչ ձևերի մեջ։

Անտառի Արքան գտնվում է Խանջյանի ամառանոցի մոտ, որը կառուցվել է 1920-ականների վերջում։

Այսօր և՛ շենքը, և՛ հարակից տարածքը պատկանում են Հայաստանի Հանրապետության Կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարությանը (ԿԳՄՍՆ), որը և որոշելու է ամառանոցի ապագան։ 

Միևնույն ժամանակ, Գրին Ռոք ընկերությունը աջակցել է պահպանման գործընթացին՝ ֆինանսավորելով տարածքի ուսումնասիրությունը մասնագետների հետ, կազմակերպելով հանրային լսումներ Դիլիջանի համայնքի հետ և ներկայացնելով պահպանության առաջարկություններ։